Tempel van neoclassicisme en exotisme.

Hier is alles een lust voor de zintuigen.
Het oog wordt gestreeld door een uitbundig, warm interieur : zorgvuldig bewaarde gewelven afkomstig van de "voormalige suikerfabriek uit 1836", barok gedrapeerd brokaat en bucolische vaandels die als discrete paravents privé-ruimte rond de tafels creëren.
Een intieme plek.

Een hemelse ervaring... want wat uit de keuken komt is werkelijk paradijselijk - hoe kan het ook anders : alles is hier huisgemaakt. Van de foie gras over de truffelpraline van Waterloo en de tartaar van rode tonijn met gekonfijte tomaat, tot de bosduiffilet met zure druifjes saus.

Bij deze neoklassieke keuken, waar streekgerechten een nieuwe, creatieve toets of een vleugje exotisch raffinement krijgen, hoort een bijzonder uitgekiende wijnkaart met zorgvuldig geselecteerde flessen, hoofdzakelijk uit Frankrijk maar ook uit nieuwe wijngebieden zoals Zuid-Afrika en het Amerikaanse continent.

Het lijdt geen twijfel : als La Sucrerie op 18 juni 1815 op Napoleons route had gelegen, dan zou de geschiedenis er wellicht anders hebben uitgezien. De Keizer zou in elk geval verrukt zijn geweest en zijn moreel zou flink de hoogte in zijn gegaan...